GLP-1–based medicines have moved from diabetes clinics into the centre of obesity policy almost overnight. For individuals in trials, average weight losses and — for some products and populations — reductions in major cardiovascular events are large enough that dismissing the class as a lifestyle fad is no longer serious. For health systems, that clinical progress creates a different problem: demand is already outrunning affordable, equitable supply. WHO’s latest fact sheet estimates that 1.1 billion people — about one in seven worldwide — were living with obesity in 2024. Even with expanding production, WHO projects that fewer than 10% of those who could benefit from GLP-1 therapies will be reached by 2030. The public-health question is therefore not whether these medicines “work” in selected trial populations. It is who should be offered them first, on what grounds, for how long, at whose expense — and how pharmacological treatment fits inside a broader response that still has to reshape food environments, support physical activity and prevent obesity in the first place.Τα φάρμακα που βασίζονται στο GLP-1 πέρασαν σε ελάχιστο χρόνο από τα ιατρεία διαβήτη στο επίκεντρο της πολιτικής για την παχυσαρκία. Για άτομα σε κλινικές δοκιμές, οι μέσες απώλειες βάρους και — για ορισμένα σκευάσματα και πληθυσμούς — η μείωση μεγάλων καρδιαγγειακών συμβάντων είναι αρκετά μεγάλες ώστε να μη θεωρείται πλέον σοβαρή η απόρριψη της κατηγορίας ως «μόδας τρόπου ζωής». Για τα συστήματα υγείας, όμως, αυτή η κλινική πρόοδος δημιουργεί άλλο πρόβλημα: η ζήτηση ήδη ξεπερνά την οικονομικά προσιτή και ισότιμη προσφορά. Σύμφωνα με το πιο πρόσφατο ενημερωτικό δελτίο του ΠΟΥ, το 2024 περίπου 1,1 δισεκατομμύριο άνθρωποι — περίπου ένας στους επτά παγκοσμίως — ζούσαν με παχυσαρκία. Ακόμη και με αύξηση της παραγωγής, ο ΠΟΥ προβλέπει ότι μέχρι το 2030 θα καλυφθεί λιγότερο από το 10% όσων θα μπορούσαν να ωφεληθούν από θεραπείες GLP-1. Το ερώτημα δημόσιας υγείας δεν είναι λοιπόν αν τα φάρμακα αυτά είναι αποτελεσματικά σε επιλεγμένους πληθυσμούς δοκιμών. Είναι ποιοι πρέπει να τα λάβουν πρώτοι, με ποια κριτήρια, για πόσο καιρό, με ποιο κόστος — και πώς η φαρμακευτική θεραπεία εντάσσεται σε μια ευρύτερη απάντηση που εξακολουθεί να χρειάζεται να αλλάξει τα διατροφικά περιβάλλοντα, να στηρίξει τη φυσική δραστηριότητα και να προλαμβάνει εξ αρχής την παχυσαρκία.
Key takeawaysΒασικά συμπεράσματα
- WHO’s December 2025 living guideline issues a conditional recommendation for long-term GLP-1 receptor agonists or GIP/GLP-1 dual agonists in adults with obesity (BMI ≥30), excluding pregnancy — not because efficacy is absent, but because long-term safety and maintenance data, cost, system readiness and equity remain unsettled. Through 2026, WHO’s Expert Group on expected-health-benefit–based allocation is advising on how to prioritise when not everyone can be treated.Η ζωντανή κατευθυντήρια γραμμή του ΠΟΥ (Δεκέμβριος 2025) διατυπώνει υπό όρους σύσταση για μακροχρόνια χρήση αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1 ή διπλών αγωνιστών GIP/GLP-1 σε ενήλικες με παχυσαρκία (ΔΜΣ ≥30), εξαιρουμένης της εγκυμοσύνης — όχι επειδή λείπει η αποτελεσματικότητα, αλλά επειδή η μακροχρόνια ασφάλεια και διατήρηση, το κόστος, η ετοιμότητα των συστημάτων και η ισοτιμία εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται από αβεβαιότητα. Το 2026 η Ομάδα Εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ για κατανομή βάσει αναμενόμενου οφέλους συμβουλεύει ήδη πώς να τεθούν προτεραιότητες όταν δεν μπορούν να θεραπευτούν όλοι.
- Agents are not interchangeable: STEP 1 (semaglutide 2.4 mg) showed about −14.9% mean weight change versus −2.4% with placebo at 68 weeks; SURMOUNT-1 and SURMOUNT-5 favour tirzepatide for average weight loss versus placebo or semaglutide; SELECT showed a 20% relative reduction in major adverse cardiovascular events with semaglutide 2.4 mg in people with preexisting cardiovascular disease and overweight/obesity without diabetes — a different question from SURPASS-CVOT in type 2 diabetes.Τα σκευάσματα δεν είναι εναλλάξιμα: στη STEP 1 (σεμαγλουτίδη 2,4 mg) η μέση μεταβολή βάρους ήταν περίπου −14,9% έναντι −2,4% με εικονικό φάρμακο στις 68 εβδομάδες· οι SURMOUNT-1 και SURMOUNT-5 ευνοούν την τιρζεπατίδη για μέση απώλεια βάρους έναντι εικονικού φαρμάκου ή σεμαγλουτίδης· στη SELECT η σεμαγλουτίδη 2,4 mg μείωσε κατά 20% τον σχετικό κίνδυνο μεγάλων καρδιαγγειακών συμβάντων σε άτομα με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο και υπέρβαρο/παχυσαρκία χωρίς διαβήτη — διαφορετικό ερώτημα από τη SURPASS-CVOT στον διαβήτη τύπου 2.
- Withdrawal and maintenance studies (STEP 4; STEP 1 extension; SURMOUNT-MAINTAIN) show substantial weight regain after stopping therapy and better preservation with continued treatment — supporting obesity as a chronic condition that often needs ongoing care, with major budget and adherence implications.Μελέτες διακοπής και διατήρησης (STEP 4· επέκταση STEP 1· SURMOUNT-MAINTAIN) δείχνουν σημαντική επαναπρόσληψη βάρους μετά τη διακοπή και καλύτερη διατήρηση με συνέχιση της θεραπείας — ενισχύοντας την εικόνα της παχυσαρκίας ως χρόνιας κατάστασης που συχνά χρειάζεται συνεχιζόμενη φροντίδα, με σοβαρές συνέπειες για προϋπολογισμούς και συμμόρφωση.
- In Europe, EMA authorisation is broader than many reimbursement decisions: France’s HAS, for example, has favoured Wegovy funding mainly for BMI ≥35 after failed nutritional management — a reminder that eligibility on the label is not the same as publicly funded access.Στην Ευρώπη, η άδεια του EMA είναι ευρύτερη από πολλές αποφάσεις αποζημίωσης: η γαλλική HAS, για παράδειγμα, έχει ταχθεί υπέρ της χρηματοδότησης του Wegovy κυρίως για ΔΜΣ ≥35 μετά από αποτυχία διατροφικής διαχείρισης — υπενθύμιση ότι η ένδειξη στην άδεια δεν ταυτίζεται με τη δημόσια χρηματοδοτούμενη πρόσβαση.
Obesity as chronic disease — and why that changes the payment questionΗ παχυσαρκία ως χρόνια νόσος — και γιατί αυτό αλλάζει το ερώτημα της πληρωμής
WHO now frames obesity as a chronic, relapsing disease that needs lifelong care, not a short course of willpower. That framing is clinically coherent: when treatment stops after substantial weight loss, much of the benefit erodes. In STEP 4, adults who continued weekly semaglutide 2.4 mg after a 20-week run-in lost a further 7.9% body weight to week 68, while those switched to placebo regained 6.9%. In the STEP 1 extension, participants regained on average about two-thirds of prior weight loss within a year of stopping treatment and lifestyle support. SURMOUNT-MAINTAIN, published in 2026 and funded by Eli Lilly, extends the same lesson for tirzepatide: after an open-label weight-loss phase, adults randomised to continue the maximum tolerated dose maintained a modelled −21.9% change from baseline at week 112, versus −16.6% with dose reduction to 5 mg and −9.9% after switching to placebo — with rescue tirzepatide permitted under the protocol for substantial regain, so the week-112 comparison should not be read as uninterrupted placebo-only treatment for every participant. These are not moral failures; they are biological and behavioural realities of a chronic condition — and they imply recurring, not one-off, system costs.Ο ΠΟΥ αντιμετωπίζει πλέον την παχυσαρκία ως χρόνια, υποτροπιάζουσα νόσο που χρειάζεται δια βίου φροντίδα, όχι ως σύντομο «μάθημα» θέλησης. Η οπτική αυτή είναι κλινικά συνεκτική: όταν η θεραπεία διακόπτεται μετά από σημαντική απώλεια βάρους, μεγάλο μέρος του οφέλους υποχωρεί. Στη STEP 4, ενήλικες που συνέχισαν εβδομαδιαία σεμαγλουτίδη 2,4 mg μετά από εισαγωγική περίοδο 20 εβδομάδων έχασαν επιπλέον 7,9% σωματικού βάρους έως την εβδομάδα 68, ενώ όσοι πέρασαν σε εικονικό φάρμακο ανέκτησαν 6,9%. Στην επέκταση της STEP 1, οι συμμετέχοντες ανέκτησαν κατά μέσο όρο περίπου τα δύο τρίτα της προηγούμενης απώλειας μέσα σε έναν χρόνο από τη διακοπή θεραπείας και υποστήριξης τρόπου ζωής. Η SURMOUNT-MAINTAIN, που δημοσιεύθηκε το 2026 με χρηματοδότηση της Eli Lilly, επεκτείνει το ίδιο μήνυμα για την τιρζεπατίδη: μετά από ανοιχτή φάση απώλειας βάρους, ενήλικες που τυχαιοποιήθηκαν να συνεχίσουν τη μέγιστη ανεκτή δόση διατήρησαν μοντελοποιημένη μεταβολή −21,9% από την αρχική τιμή στην εβδομάδα 112, έναντι −16,6% με μείωση δόσης στα 5 mg και −9,9% μετά τη μετάβαση σε εικονικό φάρμακο — με δυνατότητα διάσωσης με τιρζεπατίδη κατά το πρωτόκολλο σε περίπτωση σημαντικής επαναπρόσληψης, ώστε η σύγκριση στην εβδομάδα 112 να μην ερμηνεύεται ως αδιάλειπτη θεραπεία μόνο με εικονικό φάρμακο για κάθε συμμετέχοντα. Δεν πρόκειται για ηθικές αποτυχίες· είναι βιολογικές και συμπεριφορικές πραγματικότητες μιας χρόνιας κατάστασης — και συνεπάγονται επαναλαμβανόμενο, όχι εφάπαξ, κόστος για τα συστήματα.
For payers, that chronicity is where the budget question really bites. A medicine that works while taken is a recurring cost — potentially for years — not a one-off cure. That is precisely why WHO’s recommendation is conditional: efficacy is evident, but long-term safety and maintenance evidence, current prices, health-system preparedness and equity effects remain incomplete. Treating obesity pharmacologically without planning for duration, monitoring and exit strategies is how health systems buy short-term headlines and long-term budget shocks.Για τους χρηματοδότες, εκεί ακριβώς κρίνεται η δημοσιονομική διάσταση. Ένα φάρμακο που ωφελεί όσο λαμβάνεται είναι επαναλαμβανόμενο κόστος — δυνητικά για χρόνια — όχι εφάπαξ θεραπεία. Γι’ αυτό ακριβώς η σύσταση του ΠΟΥ είναι υπό όρους: η αποτελεσματικότητα είναι εμφανής, αλλά τα στοιχεία μακροχρόνιας ασφάλειας και διατήρησης, οι σημερινές τιμές, η ετοιμότητα των συστημάτων υγείας και οι επιπτώσεις στην ισοτιμία παραμένουν ατελή. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας χωρίς σχεδιασμό για διάρκεια, παρακολούθηση και στρατηγικές διακοπής είναι ο τρόπος με τον οποίο τα συστήματα αγοράζουν βραχυπρόθεσμους τίτλους και μακροπρόθεσμα δημοσιονομικά σοκ.
Not one drug: what the major trials actually showΌχι ένα φάρμακο: τι δείχνουν πραγματικά οι μεγάλες δοκιμές
“GLP-1” is a convenient shorthand that can mislead. WHO’s guideline evaluates two GLP-1 receptor agonists — liraglutide and semaglutide — and one GIP/GLP-1 dual agonist, tirzepatide. Doses, indications, trial populations and outcome sets differ. Semaglutide 2.4 mg for weight management (Wegovy) is not the same product use-case as lower-dose semaglutide for type 2 diabetes. Tirzepatide (Mounjaro) engages an additional incretin pathway. Liraglutide remains more widely registered and often more affordable in some lower-resource settings, with smaller average weight effects in the evidence WHO reviewed.Το «GLP-1» είναι βολική συντομογραφία που μπορεί να παραπλανήσει. Η κατευθυντήρια του ΠΟΥ αξιολογεί δύο αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 — λιραγλουτίδη και σεμαγλουτίδη — και έναν διπλό αγωνιστή GIP/GLP-1, την τιρζεπατίδη. Δόσεις, ενδείξεις, πληθυσμοί δοκιμών και σύνολα εκβάσεων διαφέρουν. Η σεμαγλουτίδη 2,4 mg για διαχείριση βάρους (Wegovy) δεν είναι το ίδιο σενάριο χρήσης με τη χαμηλότερη δόση για σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η τιρζεπατίδη (Mounjaro) ενεργοποιεί επιπλέον οδό ινκρετίνης. Η λιραγλουτίδη παραμένει ευρύτερα καταχωρημένη και συχνά πιο προσιτή σε ορισμένα περιβάλλοντα χαμηλότερων πόρων, με μικρότερες μέσες επιδράσεις στο βάρος στα στοιχεία που εξέτασε ο ΠΟΥ.
In STEP 1 — a Novo Nordisk–funded, randomised, placebo-controlled trial — adults with obesity, or overweight with a weight-related comorbidity, and without type 2 diabetes lost a mean 14.9% of body weight at week 68 with once-weekly semaglutide 2.4 mg plus lifestyle intervention, versus 2.4% with placebo (treatment-policy estimand). Gastrointestinal adverse events were common. That is high-quality evidence of average efficacy under trial conditions; it is not a guarantee of the same effect, adherence or safety profile in every real-world clinic.Στη STEP 1 — τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή με χρηματοδότηση της Novo Nordisk — ενήλικες με παχυσαρκία, ή υπέρβαροι με συνοδό νόσο σχετιζόμενη με το βάρος, χωρίς διαβήτη τύπου 2, έχασαν κατά μέσο όρο 14,9% του σωματικού βάρους στην εβδομάδα 68 με εβδομαδιαία σεμαγλουτίδη 2,4 mg και παρέμβαση τρόπου ζωής, έναντι 2,4% με εικονικό φάρμακο (εκτίμηση treatment-policy: αποτέλεσμα ανεξάρτητα από διακοπή ή διάσωση). Οι γαστρεντερικές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν συχνές. Πρόκειται για υψηλής ποιότητας τεκμηρίωση μέσης αποτελεσματικότητας υπό συνθήκες δοκιμής· δεν αποτελεί εγγύηση της ίδιας επίδρασης, συμμόρφωσης ή προφίλ ασφάλειας σε κάθε πραγματικό ιατρείο.
Source: Wilding et al., N Engl J Med (2021), STEP 1. Bars scaled to 15 percentage points so lengths remain proportional. Industry-funded trial.Πηγή: Wilding κ.ά., N Engl J Med (2021), STEP 1. Οι ράβδοι είναι σε κλίμακα 15 ποσοστιαίων μονάδων ώστε τα μήκη να παραμένουν ανάλογα. Δοκιμή με βιομηχανική χρηματοδότηση.
SURMOUNT-1, funded by Eli Lilly, reported still larger mean weight reductions with tirzepatide at 72 weeks (efficacy estimand: about −16.0%, −21.4% and −22.5% at 5, 10 and 15 mg versus −2.4% with placebo). In SURMOUNT-5 — also Lilly-funded, open-label — maximum-tolerated tirzepatide was superior to maximum-tolerated semaglutide for weight (−20.2% vs −13.7%) and waist circumference at 72 weeks in adults with obesity without diabetes. Useful for clinical choice; still not a licence to treat every adult with obesity as if outcomes were interchangeable. For cardiovascular hard outcomes the populations diverge. SELECT remains the landmark obesity-without-diabetes trial: in 17,604 adults aged 45+ with preexisting cardiovascular disease and BMI ≥27, weekly semaglutide 2.4 mg reduced the composite of cardiovascular death, nonfatal myocardial infarction or nonfatal stroke (6.5% vs 8.0%; hazard ratio 0.80). SURPASS-CVOT, by contrast, tested tirzepatide against dulaglutide in people with type 2 diabetes and atherosclerotic cardiovascular disease and showed noninferiority for a similar composite (12.2% vs 13.1%; hazard ratio 0.92) without meeting superiority — evidence for a diabetes population, not a SELECT-equivalent obesity-without-diabetes cardiovascular package. SELECT strengthens prioritising people at highest cardiovascular risk; it does not by itself prove the same absolute benefit for every adult meeting a BMI threshold, and it should not be read across to tirzepatide as if the trials answered the same question.Η SURMOUNT-1, με χρηματοδότηση της Eli Lilly, ανέφερε ακόμη μεγαλύτερες μέσες μειώσεις βάρους με τιρζεπατίδη στις 72 εβδομάδες (εκτίμηση αποτελεσματικότητας: περίπου −16,0%, −21,4% και −22,5% στα 5, 10 και 15 mg έναντι −2,4% με εικονικό φάρμακο). Στη SURMOUNT-5 — επίσης με χρηματοδότηση Lilly, ανοιχτή ως προς τη θεραπεία — η μέγιστη ανεκτή δόση τιρζεπατίδης υπερείχε της μέγιστης ανεκτής δόσης σεμαγλουτίδης για βάρος (−20,2% έναντι −13,7%) και περιφέρεια μέσης στις 72 εβδομάδες σε ενήλικες με παχυσαρκία χωρίς διαβήτη. Χρήσιμο για κλινική επιλογή· όχι όμως άδεια να αντιμετωπίζουμε κάθε ενήλικο με παχυσαρκία ως εάν οι εκβάσεις ήταν εναλλάξιμες. Για «σκληρά» καρδιαγγειακά αποτελέσματα οι πληθυσμοί αποκλίνουν. Η SELECT παραμένει η δοκιμή-ορόσημο στην παχυσαρκία χωρίς διαβήτη: σε 17.604 ενήλικες ≥45 ετών με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο και ΔΜΣ ≥27, η εβδομαδιαία σεμαγλουτίδη 2,4 mg μείωσε το σύνθετο καρδιαγγειακού θανάτου, μη θανατηφόρου εμφράγματος ή μη θανατηφόρου εγκεφαλικού (6,5% έναντι 8,0%· λόγος κινδύνου 0,80). Αντίθετα, η SURPASS-CVOT συνέκρινε τιρζεπατίδη με ντουλαγλουτίδη σε άτομα με διαβήτη τύπου 2 και αθηροσκληρωτική καρδιαγγειακή νόσο και έδειξε μη κατωτερότητα για ανάλογο σύνθετο (12,2% έναντι 13,1%· λόγος κινδύνου 0,92) χωρίς να αποδείξει υπεροχή — τεκμηρίωση σε πληθυσμό διαβήτη, όχι ισοδύναμο της SELECT για παχυσαρκία χωρίς διαβήτη. Η SELECT ενισχύει την προτεραιοποίηση ατόμων με υψηλότερο καρδιαγγειακό κίνδυνο· δεν αποδεικνύει από μόνη της το ίδιο απόλυτο όφελος για κάθε ενήλικο που πληροί ένα όριο ΔΜΣ, ούτε πρέπει να μεταφέρεται στην τιρζεπατίδη ως εάν οι δοκιμές απαντούσαν στο ίδιο ερώτημα.
WHO’s conditional recommendation — and the 2026 allocation agendaΗ υπό όρους σύσταση του ΠΟΥ — και η ατζέντα κατανομής του 2026
In December 2025 WHO issued its first living guideline on GLP-1 therapies for adult obesity. The headline recommendation is careful: these medicines may be used as long-term treatment for adults with obesity (BMI ≥30), excluding pregnant women. Intensive behavioural interventions may be offered alongside. The guideline is explicit that obesity care must sit inside comprehensive chronic programmes — assessment, behavioural support, management of complications — not a prescription-only pathway. Through 2026, WHO has advanced the next implementation priority: expected-health-benefit–based allocation. Following a June 2026 call for experts, WHO’s Expert Group is advising on risk stratification, prognostic tools and criteria that identify who is most likely to benefit when supply and budgets cannot cover everyone who meets a BMI cut-off. Final implementation guidance is planned for early 2027; countries still lack a finished global rulebook of thresholds and safeguards.Τον Δεκέμβριο του 2025 ο ΠΟΥ εξέδωσε την πρώτη ζωντανή κατευθυντήρια γραμμή για θεραπείες GLP-1 στην παχυσαρκία ενηλίκων. Η κεντρική σύσταση είναι προσεκτική: τα φάρμακα αυτά μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως μακροχρόνια θεραπεία σε ενήλικες με παχυσαρκία (ΔΜΣ ≥30), εξαιρουμένων των εγκύων. Παράλληλα μπορεί να προσφέρονται εντατικές συμπεριφορικές παρεμβάσεις. Η κατευθυντήρια είναι σαφής ότι η φροντίδα της παχυσαρκίας πρέπει να εντάσσεται σε ολοκληρωμένα προγράμματα χρόνιας φροντίδας — αξιολόγηση, συμπεριφορική υποστήριξη, διαχείριση επιπλοκών — όχι σε διαδρομή «μόνο συνταγή». Το 2026 ο ΠΟΥ προχώρησε στο επόμενο κρίσιμο βήμα υλοποίησης: κατανομή βάσει αναμενόμενου οφέλους για την υγεία. Μετά την πρόσκληση εμπειρογνωμόνων του Ιουνίου 2026, η Ομάδα Εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ συμβουλεύει ήδη για διαστρωμάτωση κινδύνου, προγνωστικά εργαλεία και κριτήρια που εντοπίζουν ποιοι έχουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες οφέλους όταν η προσφορά και οι προϋπολογισμοί δεν μπορούν να καλύψουν όλους όσοι πληρούν ένα όριο ΔΜΣ. Η τελική καθοδήγηση υλοποίησης προγραμματίζεται για τις αρχές του 2027· οι χώρες εξακολουθούν να μην διαθέτουν ολοκληρωμένο παγκόσμιο κανόνα ορίων και προστατευτικών μέτρων.
That is the right sequence. Clinical efficacy opened the door; scarcity forces prioritisation. A transparent framework based on expected benefit — comorbidities, cardiovascular risk, severity, feasibility and equity — is preferable to first-come-first-served access shaped by private ability to pay. It is also preferable to vague “everyone with BMI ≥30” promises that health systems cannot keep. What remains unfinished is operational: which risk tools, which thresholds, which safeguards against excluding people who already face barriers to care.Αυτή είναι η σωστή σειρά. Η κλινική αποτελεσματικότητα άνοιξε τον δρόμο· η ανεπάρκεια επιβάλλει προτεραιοποίηση. Ένα διαφανές πλαίσιο βάσει αναμενόμενου οφέλους — συνοσηρότητες, καρδιαγγειακός κίνδυνος, σοβαρότητα, εφικτότητα και ισοτιμία — είναι προτιμότερο από την πρόσβαση «όποιος προλάβει», που διαμορφώνεται από την ιδιωτική ικανότητα πληρωμής. Είναι επίσης προτιμότερο από ασαφείς υποσχέσεις «για όλους με ΔΜΣ ≥30» που τα συστήματα υγείας δεν μπορούν να τηρήσουν. Το βασικό ζήτημα που παραμένει ανοιχτό είναι η εφαρμογή στην πράξη: ποια εργαλεία κινδύνου, ποια όρια, ποια προστατευτικά μέτρα ώστε να μην αποκλείονται όσοι ήδη αντιμετωπίζουν εμπόδια στη φροντίδα.
Europe: authorisation is not reimbursementΕυρώπη: η άδεια κυκλοφορίας δεν είναι αποζημίωση
In the EU, EMA has authorised Wegovy (semaglutide) and Mounjaro (tirzepatide) as adjuncts to diet and physical activity for adults with BMI ≥30, or BMI 27 to <30 with at least one weight-related comorbidity. The marketing authorisation is broad. National payers are narrowing it. France’s Haute Autorité de Santé, for example, has issued a favourable reimbursement opinion for Wegovy mainly in adults with BMI ≥35 after failure of well-conducted nutritional management, and unfavourable opinions for other EMA-authorised situations. Similar prioritisation debates now cover tirzepatide. Obesity-specific cardiovascular outcome evidence remains more mature for semaglutide (SELECT) than for tirzepatide, whose published cardiovascular outcome trial (SURPASS-CVOT) enrolled people with type 2 diabetes. Other countries have delayed, restricted or rejected broad obesity funding. The European pattern is fragmentation: a shared marketing authorisation, divergent willingness to pay.Στην ΕΕ, ο EMA έχει αδειοδοτήσει το Wegovy (σεμαγλουτίδη) και το Mounjaro (τιρζεπατίδη) ως συμπλήρωμα δίαιτας και φυσικής δραστηριότητας για ενήλικες με ΔΜΣ ≥30, ή ΔΜΣ 27 έως <30 με τουλάχιστον μία συνοδό κατάσταση σχετιζόμενη με το βάρος. Το ρυθμιστικό πλαίσιο της άδειας είναι ευρύ. Οι εθνικοί χρηματοδότες το στενεύουν. Η γαλλική Haute Autorité de Santé, για παράδειγμα, έχει εκδώσει ευνοϊκή γνώμη αποζημίωσης για το Wegovy κυρίως σε ενήλικες με ΔΜΣ ≥35 μετά από αποτυχία ορθά διεξαχθείσας διατροφικής διαχείρισης, και δυσμενείς γνώμες για άλλες καταστάσεις που καλύπτει η άδεια του EMA. Ανάλογες συζητήσεις προτεραιοποίησης αφορούν πλέον και την τιρζεπατίδη. Η τεκμηρίωση καρδιαγγειακών αποτελεσμάτων ειδικά στην παχυσαρκία παραμένει πιο ώριμη για τη σεμαγλουτίδη (SELECT) απ’ ό,τι για την τιρζεπατίδη, της οποίας η δημοσιευμένη δοκιμή καρδιαγγειακών εκβάσεων (SURPASS-CVOT) ενέγραψε άτομα με διαβήτη τύπου 2. Άλλες χώρες έχουν καθυστερήσει, περιορίσει ή απορρίψει ευρεία χρηματοδότηση για την παχυσαρκία. Το ευρωπαϊκό μοτίβο είναι ο κατακερματισμός: κοινή άδεια κυκλοφορίας, αποκλίνουσα διάθεση πληρωμής.
That divergence matters for equitable access inside Europe as well as globally. If access tracks private insurance, out-of-pocket wealth or the loudest online demand, pharmacological obesity care will deepen existing gradients — including the educational and socioeconomic inequalities already documented in adult obesity across the WHO European Region, where the 2022 regional report estimated that 59% of adults lived with overweight or obesity and 23% with obesity (age-standardised estimates based on 2016 data). Expanding treatment without prioritisation rules risks serving those easiest to reach rather than those with the largest expected health gain.Η απόκλιση αυτή έχει σημασία για την ισότιμη πρόσβαση εντός της Ευρώπης όσο και παγκοσμίως. Αν η πρόσβαση ακολουθεί την ιδιωτική ασφάλιση, την ικανότητα πληρωμής από την τσέπη ή την πιο δυνατή διαδικτυακή ζήτηση, η φαρμακευτική φροντίδα της παχυσαρκίας θα βαθαίνει υπάρχοντα χάσματα — συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών και κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων που ήδη καταγράφονται στην παχυσαρκία ενηλίκων στην Ευρωπαϊκή Περιφέρεια του ΠΟΥ, όπου η έκθεση του 2022 εκτιμούσε ότι το 59% των ενηλίκων ζούσε με υπέρβαρο ή παχυσαρκία και το 23% με παχυσαρκία (ηλικιακά τυποποιημένες εκτιμήσεις με βάση δεδομένα του 2016). Η επέκταση της θεραπείας χωρίς κανόνες προτεραιοποίησης κινδυνεύει να εξυπηρετεί όσους είναι ευκολότερο να προσεγγιστούν, όχι όσους έχουν το μεγαλύτερο αναμενόμενο όφελος για την υγεία.
Capacity, supply and what medicines cannot replaceΙκανότητα, προσφορά και όσα τα φάρμακα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν
WHO is clear that chronic obesity care needs trained teams, referral pathways, procurement, monitoring and financial coverage — not vials alone. Gastrointestinal tolerability, dose escalation, contraception counselling where relevant, and follow-up for nutritional status all require organised clinic capacity. EMA’s Executive Steering Group on Shortages has documented EU-wide shortages of several GLP-1 receptor agonists since 2022, driven by demand and manufacturing constraints, and has warned that excessive off-label use for cosmetic weight loss worsens availability for authorised diabetes and weight-management indications — with supply improving through 2025 but still under monitoring. A serious European policy response has to protect indicated clinical use, invest in multidisciplinary capacity, and refuse the false choice between medication and prevention.Ο ΠΟΥ είναι σαφής ότι η χρόνια φροντίδα της παχυσαρκίας χρειάζεται εκπαιδευμένες ομάδες, διαδρομές παραπομπής, προμήθειες, παρακολούθηση και οικονομική κάλυψη — όχι μόνο φιαλίδια. Η γαστρεντερική ανεκτικότητα, η τιτλοποίηση δόσης, η συμβουλευτική αντισύλληψης όπου χρειάζεται και η παρακολούθηση της διατροφικής κατάστασης απαιτούν οργανωμένη κλινική ικανότητα. Η Εκτελεστική Ομάδα του EMA για τις ελλείψεις έχει καταγράψει ελλείψεις αρκετών αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1 σε επίπεδο ΕΕ από το 2022, λόγω ζήτησης και περιορισμών παραγωγής, και έχει προειδοποιήσει ότι η υπερβολική χρήση εκτός ένδειξης για αισθητική απώλεια βάρους επιδεινώνει τη διαθεσιμότητα για τις εγκεκριμένες ενδείξεις διαβήτη και διαχείρισης βάρους — με βελτίωση της προσφοράς στη διάρκεια του 2025, αλλά με συνεχή παρακολούθηση. Μια σοβαρή ευρωπαϊκή πολιτική απάντηση πρέπει να προστατεύει την ενδεδειγμένη κλινική χρήση, να επενδύει σε διεπιστημονική ικανότητα και να αρνείται το ψευδές δίλημμα ανάμεσα σε φάρμακο και πρόληψη.
Effective pharmacotherapy for those with high expected benefit can coexist with — and may even depend on — healthier food environments, physical-activity infrastructure and early prevention. Medicines treat disease in individuals; they do not redesign the commercial and structural drivers that keep population BMI rising. The practical test is whether governments fund both: targeted, evidence-based treatment for people living with obesity who stand to gain most, and population measures that reduce future incidence. Framing one as the enemy of the other is a political convenience, not a public-health strategy.Η αποτελεσματική φαρμακοθεραπεία για όσους έχουν υψηλό αναμενόμενο όφελος μπορεί να συνυπάρχει — και ενδεχομένως να εξαρτάται — από υγιέστερα διατροφικά περιβάλλοντα, υποδομές φυσικής δραστηριότητας και έγκαιρη πρόληψη. Τα φάρμακα θεραπεύουν νόσο σε άτομα· δεν ανασχεδιάζουν τους εμπορικούς και δομικούς παράγοντες που κρατούν τον ΔΜΣ του πληθυσμού σε άνοδο. Η πρακτική δοκιμασία είναι αν οι κυβερνήσεις χρηματοδοτούν και τα δύο: στοχευμένη, τεκμηριωμένη θεραπεία για ανθρώπους που ζουν με παχυσαρκία και έχουν τα περισσότερα να κερδίσουν, και πληθυσμιακά μέτρα που μειώνουν τη μελλοντική επίπτωση. Το να παρουσιάζεται το ένα ως εχθρός του άλλου είναι πολιτική ευκολία, όχι στρατηγική δημόσιας υγείας.
What remains uncertainΌσα παραμένουν αβέβαια
Long-term real-world safety beyond trial horizons, optimal duration, adaptive dose-reduction strategies after SURMOUNT-MAINTAIN, cost-effectiveness across income settings, and a completed obesity-without-diabetes cardiovascular outcome trial for tirzepatide are still evolving. Industry funding of the pivotal STEP, SELECT, SURMOUNT and SURPASS programmes does not invalidate their randomised designs, but it does require transparent reporting and independent scrutiny of endpoints, estimands and generalisability. Absolute benefits will be smaller in lower-risk populations than in SELECT’s high-risk cohort. Equity cuts both ways: wider access could reduce obesity-related harm where need is greatest, or widen gaps if allocation follows purchasing power.Η μακροχρόνια ασφάλεια στον πραγματικό κόσμο πέρα από τους ορίζοντες των δοκιμών, η βέλτιστη διάρκεια, οι προσαρμοστικές στρατηγικές μείωσης δόσης μετά τη SURMOUNT-MAINTAIN, η σχέση κόστους–οφέλους σε διαφορετικά επίπεδα εισοδήματος και μια ολοκληρωμένη δοκιμή καρδιαγγειακών αποτελεσμάτων της τιρζεπατίδης σε παχυσαρκία χωρίς διαβήτη εξακολουθούν να εξελίσσονται. Η βιομηχανική χρηματοδότηση των κρίσιμων προγραμμάτων STEP, SELECT, SURMOUNT και SURPASS δεν ακυρώνει τα τυχαιοποιημένα σχέδιά τους, απαιτεί όμως διαφανή αναφορά και ανεξάρτητο έλεγχο των τελικών σημείων, των εκτιμήσεων και της δυνατότητας γενίκευσης. Τα απόλυτα οφέλη θα είναι μικρότερα σε πληθυσμούς χαμηλότερου κινδύνου απ’ ό,τι στην υψηλού κινδύνου κοόρτη της SELECT. Ανάλογα με τον τρόπο κατανομής της θεραπείας, η ευρύτερη πρόσβαση μπορεί είτε να μειώσει είτε να διευρύνει τις ανισότητες στην υγεία: να περιορίσει τη βλάβη από την παχυσαρκία όπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη — ή να διευρύνει τα χάσματα αν η κατανομή ακολουθεί την αγοραστική δύναμη.
A fairer test than the miracle narrativeΠέρα από την αφήγηση του «θαύματος»
The honest public-health position is dual. These medicines can deliver clinically meaningful weight and, for defined high-risk groups, cardiovascular benefit — evidence strong enough that health systems should plan for them rather than pretend the class is optional fashion. And because benefit is heterogeneous, treatment is often long-term, and global reach may stay under one in ten of those who could benefit through 2030, access must be rationed by expected health gain, not by marketing or wealth. Europe’s task is to align EMA-authorised options with transparent national prioritisation, protect diabetes supply chains, fund the behavioural and primary-care scaffolding WHO insists on, and keep prevention of obesogenic environments on the same agenda. That is less tidy than a miracle-drug story. It is closer to what the evidence, and fairness, can support.Η ειλικρινής θέση δημόσιας υγείας είναι διπλή. Τα φάρμακα αυτά μπορούν να προσφέρουν κλινικά σημαντικό όφελος στο βάρος και, για συγκεκριμένες ομάδες υψηλού κινδύνου, καρδιαγγειακό όφελος — τεκμηρίωση αρκετά ισχυρή ώστε τα συστήματα υγείας να πρέπει να τα σχεδιάσουν και όχι να τα αντιμετωπίζουν ως προαιρετική μόδα. Και επειδή το όφελος είναι ετερογενές, η θεραπεία συχνά μακροχρόνια και η παγκόσμια κάλυψη μπορεί να μείνει κάτω από έναν στους δέκα όσων θα μπορούσαν να ωφεληθούν έως το 2030, η πρόσβαση πρέπει να κατανέμεται βάσει αναμενόμενου οφέλους για την υγεία, όχι βάσει μάρκετινγκ ή πλούτου. Το έργο της Ευρώπης είναι να ευθυγραμμίσει τις επιλογές με άδεια EMA με διαφανή εθνική προτεραιοποίηση, να προστατεύσει τις αλυσίδες προμήθειας για τον διαβήτη, να χρηματοδοτήσει την υποδομή συμπεριφορικής υποστήριξης και πρωτοβάθμιας φροντίδας που θεωρεί αναγκαία ο ΠΟΥ, και να κρατήσει στην ίδια ατζέντα την πρόληψη των περιβαλλόντων που ευνοούν την παχυσαρκία. Είναι λιγότερο «καθαρό» από μια ιστορία θαυματουργού φαρμάκου. Είναι πιο κοντά σε όσα μπορούν να στηρίξουν τα δεδομένα — και η δικαιοσύνη.
Sources & further readingΠηγές & περαιτέρω ανάγνωση
- WHO — Global guideline on GLP-1 medicines for treating obesity (1 December 2025)ΠΟΥ — Παγκόσμια κατευθυντήρια για φάρμακα GLP-1 στη θεραπεία της παχυσαρκίας (1 Δεκεμβρίου 2025)
- WHO — Living guideline on GLP-1 therapies for obesity in adults (MAGICApp)ΠΟΥ — Ζωντανή κατευθυντήρια για θεραπείες GLP-1 στην παχυσαρκία ενηλίκων (MAGICApp)
- WHO — Expert Group on expected-health-benefit-based allocation of GLP-1 therapies (2026)ΠΟΥ — Ομάδα εμπειρογνωμόνων για κατανομή θεραπειών GLP-1 βάσει αναμενόμενου οφέλους (2026)
- WHO — Obesity and overweight fact sheet (2024 burden estimates)ΠΟΥ — Ενημερωτικό δελτίο για παχυσαρκία και υπέρβαρο (εκτιμήσεις επιβάρυνσης 2024)
- WHO/Europe — European Regional Obesity Report 2022ΠΟΥ/Ευρώπη — European Regional Obesity Report 2022
- Wilding et al. — Once-Weekly Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity (STEP 1), NEJM 2021Wilding κ.ά. — Once-Weekly Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity (STEP 1), NEJM 2021
- Lincoff et al. — Semaglutide and Cardiovascular Outcomes in Obesity without Diabetes (SELECT), NEJM 2023Lincoff κ.ά. — Semaglutide and Cardiovascular Outcomes in Obesity without Diabetes (SELECT), NEJM 2023
- Jastreboff et al. — Tirzepatide Once Weekly for the Treatment of Obesity (SURMOUNT-1), NEJM 2022Jastreboff κ.ά. — Tirzepatide Once Weekly for the Treatment of Obesity (SURMOUNT-1), NEJM 2022
- Aronne et al. — Tirzepatide as Compared with Semaglutide for the Treatment of Obesity (SURMOUNT-5), NEJM 2025Aronne κ.ά. — Tirzepatide as Compared with Semaglutide for the Treatment of Obesity (SURMOUNT-5), NEJM 2025
- Horn et al. — Tirzepatide for maintenance of bodyweight reduction (SURMOUNT-MAINTAIN), Lancet 2026Horn κ.ά. — Διατήρηση απώλειας βάρους με τιρζεπατίδη (SURMOUNT-MAINTAIN), Lancet 2026
- Nicholls et al. — Cardiovascular Outcomes with Tirzepatide versus Dulaglutide in Type 2 Diabetes (SURPASS-CVOT), NEJM 2025Nicholls κ.ά. — Cardiovascular Outcomes with Tirzepatide versus Dulaglutide in Type 2 Diabetes (SURPASS-CVOT), NEJM 2025
- Rubino et al. — STEP 4 weight-loss maintenance after semaglutide, JAMA 2021Rubino κ.ά. — STEP 4 διατήρηση απώλειας βάρους μετά σεμαγλουτίδη, JAMA 2021
- Wilding et al. — STEP 1 extension: weight regain after semaglutide withdrawal, Diabetes Obes Metab 2022Wilding κ.ά. — Επέκταση STEP 1: επαναπρόσληψη βάρους μετά τη διακοπή σεμαγλουτίδης, Diabetes Obes Metab 2022
- EMA — Wegovy (semaglutide) EPAREMA — Wegovy (σεμαγλουτίδη) EPAR
- EMA — Mounjaro (tirzepatide) EPAREMA — Mounjaro (τιρζεπατίδη) EPAR
- EMA/HMA — EU actions to tackle shortages of GLP-1 receptor agonistsEMA/HMA — Ενέργειες της ΕΕ για ελλείψεις αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1
- HAS (France) — Wegovy (semaglutide) reimbursement opinion for obesityHAS (Γαλλία) — Γνώμη αποζημίωσης Wegovy (σεμαγλουτίδη) για την παχυσαρκία
Disclaimer: Content on this site provides general public health information for educational purposes only. It is not medical advice and does not replace consultation with a qualified healthcare professional.Αποποίηση ευθύνης: Το περιεχόμενο αυτού του ιστότοπου παρέχει γενικές πληροφορίες δημόσιας υγείας αποκλειστικά για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή και δεν υποκαθιστά τη συμβουλή ειδικευμένου επαγγελματία υγείας.